เป็นชาที่นิยมมากที่สุดในยุโรป แม้ว่าชาที่นำเข้ายุโรปครั้งแรก คือ ชาเขียว แต่ในเวลาต่อมา ชาดำกลับเป็นที่นิยมมากกว่า เนื่องจากชาดำเหมาะสำหรับรสชาติทั่วไป และแทนที่ชาเขียวเกือบสมบูรณ์ การผลิตชาดำผ่านขั้นตอนการแปรรูปมากที่สุด ใบที่เก็บผ่านกระบวนการหมักเต็มที่ ประกอบไปด้วย 6 ขั้นตอนพื้นฐาน ได้แก่ การทำให้แห้งเหี่ยว การหมุนกลิ้ง การแบ่งประเภท การหมัก การก่อไฟหรือทำให้แห้ง และการแบ่งเกรด
การทำให้แห้ง
โดยตากใบที่เพิ่งเก็บให้แห้งในอากาศร้อนเป็นเวลาหลายชั่วโมง เพื่อลดส่วนประกอบน้ำ 50 – 60 % ขั้นตอนนี้เริ่มต้นเพื่อทำให้ปลอดเอนไซม์ สำหรับใบที่ผ่านปฏิกิริยาออกไซด์ (การหมัก) ซึ่งทำให้ใบอ่อนลง จากนั้นเตรียมเดินเครื่องโดยปราศจากการแตกหัก
การหมุนกลิ้ง
ใบถูกหมุนด้วยมือหรือเครื่องจักร ทำให้หัวน้ำมันแพร่กระจาย และอาบแช่หน่ออ่อน กลิ่นหอมของชาขึ้นอยู่กับหัวน้ำมันเหล่านี้
การแบ่งประเภท
เครื่องร่อนแยกเป็นตัวกำหนดมาตราส่วน เพื่อแบ่งประเภทของชาใบเล็กที่สุดไปสู่ขั้นตอนต่อไป ในขณะที่ใบที่ใหญ่และแข็งกว่าไปสู่ขั้นตอนการหมุนกลิ้งครั้งที่ 2
การหมัก
การถ่ายทอดปฏิกิริยาทางเคมีของใบ ส่วนประกอบโพลิฟินอลกับอากาศ ความร้อนและระดับความชื้น ขั้นตอนนี้เป็นระยะหัวเลี้ยวหัวต่อที่ส่งผลต่อกลิ่นหอม สี และการเกาะแน่นของชา ( เปลี่ยนเป็นสีแดงสนิม ) หากขั้นตอนนี้หยุดเร็วเกินไปชาก็จะมีสีเขียว และอาจมีรสชาติคล้ายโลหะ ถ้าหมักนานเกินไปมันจะค่อย ๆ หวาน และสูญเสียทั้งคุณภาพและกลิ่นหอม
การก่อไฟหรือทำให้แห้ง
ขั้นตอนนี้ทำได้โดยการวางใบในเตาอบด้วยอุณหภูมิสูงถึง 200 องศาฟาเรนไฮต์ จนกระทั่งใบแห้ง 80 % ผลผลิตที่ได้ คือ ใบชาสีน้ำตาลดำ ลักษณะเฉพาะของชาเริ่มที่ขั้นตอนนี้ การทำให้ใบแห้งเกินไป ( หากความชื้นคงเหลือน้อยกว่า 2 – 3 % ) ผลลัพธ์ คือ ชาจะไม่มีกลิ่นหอม เนื่องจากส่วนกระจายชิ้นส่วนใหญ่ยังไม่ละลาย
